Μεγαλη η στάση στο σταθμό
***ευχαριστουμε τον Μηχανοδηγο

Θυμάμαι χρόνια πριν εκείνο το καλοκαίρι που δύο αγαπημένοι δημιουργοί έφυγαν από τη ζωή με μια μέρα διαφορά. Ήταν ο Μπεργκμαν και ο Αντονιόνι. Εκείνη την μέρα ήρθε στη ζωή το ιντερνετικό μου alter ego. Το πρόσωπο μου δεν υπήρχε πουθενά. Ήμουν ένας κάποιος άλλος που αράδιαζε σκέψεις με βάση τη διάθεση, το κέφι, τη μέρα, τον ήλιο, την αυταρέσκεια ή την χαμηλή αυτοεκτίμηση. Μιλούσα για έρωτες δικούς μου, φανταστικούς έρωτες, καταστάσεις τρίτων σα να τις ζούσα εγώ.

Ήταν ημέρες γιορτών πριν από λίγα χρόνια, όταν η Λουκία Ρικάκη, κουρασμένη αλλά γεμάτη από όσα είχε μαζέψει, έφευγε από κοντά μας. Μέχρι τη στιγμή που βρέθηκα στην κηδεία της, δεν είχα καταλάβει τι συνέβαινε. Θυμάμαι όλη την τελετή. Στο αμάξι άκουγα ροκ και λαϊκά και στην εκκλησία διάβαζα λέξεις σε μια γλώσσα που δεν ήξερα. Θυμήθηκα τα τελευταία λόγια που είχε γράψει η μητέρα μου στον τάφο της γιαγιάς μου «έζησε 88 γεμάτα χρόνια».

Το νόημα εκείνης της φράσης είχε επανατροφοδοτηθεί από την πραγματική του διάσταση, αυτή που ένα παιδί στα 16 αδυνατούσε να κατανοήσει.

Ο Ιούλιος είναι σε ένα μεγαλο μέρος, ο μήνας του καρκίνου, αυτής της αστρολογικής μορφής που πάει πλάγια και αντέχει τις κακουχίες. Με αυτό το ζώδιο είχε φορεθεί η έναρξη της Ρικάκη πριν γίνει Λουκία, με καρκίνο και ο τερματισμός. Δεν επισκέφτηκα το νεκροταφείο για καιρό. Γιορταςα τα γενέθλια της εκεί, χωρίς να προετοιμάσω τη μετακίνηση και το αντίο…Τα πονεμένα «σ’ αγαπώ» είναι αυτά που αργούν –το είπε σήμερα και η μητέρα μου-.

Πριν το πράσινο γίνει κόκκινο
Χθες και σήμερα, σχεδόν χέρι-χέρι, έφυγαν άλλοι δύο: ένας ιδιοφυής και αυτοφυής και μια Κυρία με Κ κεφαλαίο. Είχα συναντήσει και τους δύο. Ο πόνος του Γουίλιαμς ήταν φανερός σε κάθε απάντηση του που έμοιαζε με προσωπική παράσταση για τον συνομιλητή του.
10559941_10152319590063391_4950555183963131042_n
Πόσο κολακευτικό να έχω ζήσει 3 τέτοιες πριβε παραστάσεις. Μια και μοναδική συνάντηση με τη Λοριν Μπακόλ. Μια γυναίκα σπάνιας ομορφιάς που και μόνο στην αναφορά του Μπόγκαρντ τα μάτια της βούρκωναν…
images
Αν τα τραινα για την κάθε πορεία μας προς το άγνωστο, έχουν αναμονή στις στάσεις, λογικά θα συναντήσει ένα βαγόνι πιο κάτω τη Λορίν Μπακόλ και αν δεν είχαν συναντηθεί μέχρι στιγμής θα την αναγνωρίσει με τη θαμπή βραχνή φωνή της να απαιτεί κάτι από αυτά που της στέρησε η ζωή.

Στιγμιότυπα από τις συνάντηση μου την Λοριν Μπακόλ

Παράξενο αίσθημα της απώλειας όσων δεν ξέρεις, απόκοσμό αίσθημα και άδικο όσων γνωρίζεις και αγαπάς, ανολοκλήρωτο αίσθημα όσων νομίζεις ότι ξέρεις αλλά δεν ξέρεις…

Για τους δύο που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν πριν το πράσινο γίνει κόκκινο, σε μια διάβαση βιαστικά… Κλείνω τα μάτια δύο φορές: κλικ-κλικ. Η βλεφαρίδες διάφραγμα. Δύο φωτογραφίες για το πως θα σας θυμάμαι. Κλικ-κλικ και τσαφ-τσουφ.


Το τραίνο περνά…και ευτυχώς η στάση του ήταν τόση – όση για να σας θυμάμαι.

The following two tabs change content below.
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος [Cine-Horror]
Αγοράζεις "Ρωμανό" και σου βγαίνει "Αλέκος" αλλά στην ουσία είναι τόσο μα τόσο Λιζάρδος!