Diet Coaching: Εκεί που εστιάζεις, θα καταλήξεις!

By

Όντως.

Επιτέλους έφτασε σπίτι. Καλά, σήμερα δεν περνούσε η μέρα με τίποτα, ατελείωτη δουλειά στο γραφείο, τρέξιμο, προθεσμίες που σπάνια τις προλαβαίνει, βαβούρα… Πώς να συγκεντρωθεί να δουλέψει με τέτοιες συνθήκες; Από το πρωί που πατούσε το πόδι της στην εξώπορτα της εταιρίας, ένιωθε να την πλημμυρίζει αυτό το συναίσθημα του άγχους, πριν καν φτάσει στο γραφείο της. Η κολλητή της το έλεγε «Zombie mode», επειδή έμπαινε σε μια αυτοματοποιημένη κατάσταση άγχους, στρες, γρήγορων αναπνοών, γρήγορων αποφάσεων, γρήγορης δουλειάς (και όχι πάντα ποιοτική, όπως θα ήθελε), εκτέλεσης εντολών, καμία πρωτοβουλία, σαν ζόμπι. Για την ακρίβεια, αυτό το συναίσθημα το είχε με το που άκουγε τον ήχο του ξυπνητηριού τις καθημερινές. Ναι, αυτό ήταν το σύνθημα για να ξεκινήσει το “Zombie mode”. Βασικά, όσο το σκεφτόταν θυμήθηκε και μια φορά που είχε ξεχάσει να το αλλάξει και χτύπησε πάλι την ίδια ώρα το Σάββατο, σηκώθηκε και ξεκίνησε να ετοιμάζεται σαν να είναι οποιαδήποτε καθημερινή. Μόνο όταν έριξε μια ματιά στο facebook συνειδητοποίησε ότι ήταν Σάββατο.

Να παραγγείλει κάτι, έχει ξελιγωθεί στην πείνα, όλη μέρα νηστική. Ε βέβαια, πώς να μην έχει πάρει αυτά τα ρημάδια τα 20 κιλά τα τελευταία 2 χρόνια που είναι στην εταιρία! Από τη μια, καθιστική δουλειά, μέσα στο στρες, δεν προλαβαίνει ούτε διάλειμμα να κάνει για φαγητό, οπότε τσιμπολογεί όλη την ημέρα. Κι αν την έπαιρνε ως αργά η δουλειά και γυρνούσε σπίτι κατά τις 8, το μόνο που ήθελε είναι να παραγγείλει να φάει, να κάνει μπάνιο και να κάτσει μπροστά στον υπολογιστή ή στην τηλεόραση. Επιτέλους, αυτή ήταν η δική της ώρα, που χαλάρωνε και ασχολούταν μόνο με τον εαυτό της. Βέβαια, το ήξερε ότι δεν της έκανε καλό, είχε παχύνει, δεν είχε όρεξη για τίποτα, παρά μόνο για το σπίτι. Πολλές φορές έπιανε τον εαυτό της να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να μην αναγνωρίζει το είδωλό της.

«Εγώ είμαι αυτή;», αναρωτιόταν. «Πώς έχω αλλάξει έτσι… Και ακόμα είμαι 36 ετών, στην εμμηνόπαυση τι θα γίνει; Δεν θα με θέλει και κανείς έτσι όπως έχω γίνει…».

Παραγγέλνει από το γνωστό σουβλατζίδικο, την ξέρουν πια με το μικρό της. Όταν ήρθαν, επιτέλους, είχε ήδη κάνει το μπάνιο της και χάζευε στην τηλεόραση μια σειρά. Παρατηρούσε πώς καθόταν στον καναπέ, παραιτημένη από τον ίδιο της τον εαυτό, κουρασμένη. Μακάρι να γινόταν κάτι να έβρισκε τη δύναμη να αλλάξει και να αγαπήσει πάλι το σώμα της, αν έβρισκε κίνητρο θα το έκανε, σκεφτόταν καθώς την έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ…

Στο μυαλό της ξαναέπαιζε η σκηνή από την δουλειά της την Παρασκευή, όπου είχε γενέθλια μια συνάδελφος:

  • Μαρία (εορτάζουσα): Ελένη μου, σήμερα είναι τα γενέθλιά μου! Έφερα σοκολατάκια, ξέρεις, αυτά που λατρεύεις!
  • Ελένη: (χαμόγελο) Αχ, Μαρία μου… Και έχω πει να προσέξω από σήμερα…

Εσωτερικός διάλογος: Όχι, μην το πάρεις, «τσίμπησες» 2 κιλά από τα Χριστούγεννα και άλλο 1 που σου είχε μείνει από το καλοκαίρι, συγκρατήσου. Μην το πάρεις σου λέω! Να πω ότι δεν έχεις φάει γλυκά και σοκολάτες… Και σιγά που είναι τα αγαπημένα σου!

  • Μαρία: Έλα βρε, τι ανάγκη έχεις εσύ; Άσε που θα με προσβάλλεις αν δεν το πάρεις!

Εσωτερικός διάλογος: Μην το πάρεις βρε μοσχάρα, δεν μπορείς να συγκρατηθείς ούτε μια φορά;!

  • Ελένη: (χαμόγελο) Ναι, σωστά… Σε ευχαριστώ πολύ, να σε χαιρόμαστε Μαράκι μου!

Εσωτερικός διάλογος: Ε καλά, τι περίμενα, ότι θα μπορούσες να αντισταθείς; Το ξέρω ότι δεν μπορείς και δεν θα μπορέσεις. Ναι, μάσα το αργά τώρα, λες και θα λιώσουν και οι θερμίδες μαζί του… Σκέτη απογοήτευση είσαι μια ζωή!

Και κάπως έτσι την πήρε ο ύπνος. Σηκώστε τα χέρια σας όσοι το έχετε βιώσει αυτό ή κάτι παρόμοιο. Τώρα που το βλέπετε γραμμένο και ξέρετε ότι συμβαίνει και σε άλλους, πώς αισθάνεστε;

Αυτός ο εσωτερικός διάλογος (αν και νομίζω ότι στο πρώτο επίπεδο είναι μονόλογος) μπορεί να είναι μια ατελείωτη συζήτηση που καθυστερεί την ανάληψη δράσης. Μπορεί να είναι η αυτό-αμφισβήτησή μας ότι δεν θα τα καταφέρουμε, που σαμποτάρει ένα καλά δομημένο πλάνο (ναι, το πλάνο διατροφής είναι ένα καλά δομημένο πλάνο από έναν επιστήμονα υγείας) και δημιουργείται εξ ολοκλήρου από το δικό μας μυαλό. Πράγμα που σημαίνει ότι ελέγχεται από…; Εμάς! Νιώθετε τώρα τη δύναμη που (μπορούμε να) έχουμε πάνω στο μυαλό μας που διαμορφώνει τις σκέψεις και, κατ’ επέκταση, καθορίζει τις πράξεις μας;

Ήρθε η ώρα να αναλάβουμε δράση και να καταστρώσουμε παρέα το σχέδιο αναγνώρισης του σαμποτέρ. Αυτό μπορεί να γίνει σε δυο επίπεδα. Το πρώτο, και το πιο σημαντικό, είναι η παρατήρηση. Η αυτο- παρατήρηση, για να είμαι πιο συγκεκριμένη. Παρατηρώ τις ίδιες μου τις σκέψεις, τις καταγράφω μαζί με το περιβάλλον στο οποίο συμβαίνουν και οι οποίες έρχονται αυτόματα, χωρίς να τις φιλτράρω. Σε αυτό το σημείο χρειάζεται μεγάλη προσοχή: μπορεί να μπείτε στον πειρασμό να θέλετε να ελέγξετε τις σκέψεις σας και να τις μετατρέψετε σε θετικές σκέψεις. Είναι λίγο δύσκολο να αντισταθείτε, αλλά πιστέψτε με: νιώστε, ακούστε και δείτε όλα όσα σας «καταλογίζει» ο σαμποτέρ. Αν μπλοκάρετε σε αυτό το σημείο τις αρνητικές σκέψεις, τότε δεν θα μπορέσετε ποτέ να καταλάβετε από πού προέρχονται. Είναι σαν να καθαρίζετε το πάτωμα του μυαλού σας από τις αρνητικές σκέψεις και αντί να τις συλλέγετε μία προς μία, τις στέλνετε κάτω από τον καναπέ για να μην φαίνονται. Αναλογιστείτε το αυτό για μια στιγμή.

Χρησιμοποιήστε τη συνειδητή εστίαση για να αντιληφθείτε τις σκέψεις σας και αυξήστε την εμπιστοσύνη στον εαυτό σας.

Στη συνέχεια, το δεύτερο επίπεδο: δημιουργήστε έναν «σέξυ» στόχο, ο οποίος να αποτελεί πρόκληση για εσάς. Θα σας το γράψω αρκετές φορές, οι στόχοι «θέλω να χάσω 3-5-10 κιλά», «πρέπει να  ξεκινήσω γυμναστήριο» δεν θα πετύχουν, όπως δεν πέτυχαν και τις προηγούμενες φορές που προσπαθήσατε. Ένας στόχος, όμως, που εμπεριέχει μέσα του το αποτέλεσμα της απώλειας βάρους ή της έναρξης της άσκησης, που είναι η εικόνα που θέλετε, στο περιβάλλον που θέλετε και το πώς αισθάνεστε με αυτή την εικόνα, ουσιαστικά μιλάμε για  την ιδανική εκδοχή του εαυτού σας, ε, αυτός ο στόχος είναι καταδικασμένος να πετύχει!

Σε αυτό το σημείο έρχεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας… Αφήστε το να συμβεί! Εμπιστευτείτε τον εαυτό σας (και τον coach σας, ενδεχομένως) ότι έχετε όλη την ικανότητα που χρειάζεται για να το κάνετε και, απλά, αφήστε το να γίνει. Ναι, γίνεται!

Και, τέλος, παρατηρήστε ξανά, ήρεμα και χωρίς κριτική στάση, τη συνεχή διαδικασία που χρειάζεται μέχρι να γίνει αυτόματη συμπεριφορά.

«Αν δεν αλλάξουμε κατεύθυνση, είναι πιθανό να καταλήξουμε εκεί που οδηγούμαστε»- sir J. Whitmore.

You may also like

Follow @keepupgr

This error message is only visible to WordPress admins

Error: The account for needs to be reconnected.
Due to recent Instagram platform changes this Instagram account needs to be reconnected in order to continue updating. Reconnect on plugin Settings page

Hot News

post-image
News & Trends Style

Πώς φοράνε το λευκό πουκάμισο οι Meghan Markle, Kate Middleton και Olivia Palermo και πού θα βρεις τα πιο ωραία πουκάμισα κάτω των 35 ευρώ!

Το λευκό πουκάμισο υπήρξε πάντα ένα αγαπημένο κομμάτι στην ντουλάπα μου. Το ίδιο φυσικά θα πείτε πολλές από εσάς...
Διαβάστε Περισσότερα